Peter Eigenraam

Smart trashcan catches your trash

Photoshop. Like a boss.

Puzzle: What do you see?

Carpe Diem

Awesome: Google’s Project Glass!

Kekke keuken kleuren, DeLonghi. Hip.

Boom.

Lego: Life of George. Leuke toepassing van AR! *schoen zet*

2010 Ferrari vs. 1967 Volvo.

Just so you know: doe mij die Amazone maar!

Chris Akrigg doet vette stuntjes met fixie in Barcelona. Baas.

Porsche-rat 356. Wat een vet-te bak!

Hebbon: Lego® Volkswagen® Transporter® Westfalia® Camper

Buik van mier verraad wat ‘ie heeft gegeten.

How large NBA players really are.

Portraits of Dogs as They Shake Off Water

Algae Green Beach. “Wel even afspoelen als je uit ‘t water komt, hè?”

Amazing! A humpback whale giving thanks after being freed from fishing nets!

Stunning: A robot that flies like a bird!

Nog zo’n mooie van ‘Yacht Island Design Concepts’, de drijvende vulkaan. Voor als je geld als olie hebt en je garage al vol staat met Aventador’s.

Drie ochtend-diesel-salon-bestuurders en de ultieme asfaltschraper voor vandaag. *cameraman is nog niet fotoklaar*

Vanaf hier begint het echt, kilometers eten naar Parijs!

… en dan is het tijd voor #salontrip part 2. Paris here we come!

Als ik dit schrijf jaagt Martin de Ibiza ST met 150 a 160 km/h over de A5 richting Frankfurt. Ons weekend Geneve zit er weer op, tijd om huiswaarts te keren. Tegen beterweten in heb ik de rit van in totaal zo’n 10 uur lang al wekenlang geromantiseerd. 75% Autobahn, dat moest toch een waar genot zijn. Zeker de terugrit op zondag, wanneer het vrachtverkeer grotendeels aan de kant staat. Aan de Ibiza zal het ook niet liggen. Ondanks het hoge schraapdiesel-gehalte is de Ibiza een prettige reisgenoot, en verbazend ruim en comfortabel. Natuurlijk, met mijn 1,88 en flinke stelten is het een beetje schipperen, maar dit is nog altijd comfortabeler dan een trans-atlantische vlucht zonder extra beenruimte. Been there, done that.

Nog minder vervelend is het hoge gehalte potente auto’s dat ons doorgaans om de oren vliegt. Met name het aantal gespotte Porsches bezorgt Martin en mijzelf als liefhebbers een tevreden glimlach, maar de op verzoek bruut voorbij accelererende Nissan GT-R maakt van ons heel even een joelend en juichend stel jonge knapen. Met vier petrolheads een weekend op stap, ga er maar aan staan.

Een oprechte illusie, dat kan ik een ieder mededelen die net als ikzelf de neiging heeft om reizen via de Autobahn te romantiseren. Oprecht omdat alle facetten lijken te kloppen, zeker wanneer je niet vies bent van een stevig robbertje asfaltvreten. Een illusie omdat de Autobahn niet meer de charme heeft van weleer. Sterker nog, het is één en al frustratie.

De grootste misvatting over de Autobahn is dat je er flink door kunt jagen. Wat iedereen vergeet dat het onderhoud van die vele duizenden kilometers asfalt relatief onderhoudsintensief zijn. Het resultaat? Baustellen. Ki-lo-meterslange Baustellen. Overal. En je mag er vaak maar 80. Op een ritje van 300km kun je maar zo vier keer langs zo’n Baustelle komen. Waarna je gemiddeld 15 minuten lang genoegen moet nemen met anderhalve rijbaan en over het algemeen altijd wel op een zondagsrijder stuit die de weg voor zichzelf denkt te hebben.

En dat asfalt. Mensch, het mag bij tijd en wijle geeneens asfalt worden genoemd. De gemiddelde betonweg in agrarisch Nederland is plezanter rijden dan het gehobbel en gestuiter dat ons op een aantal plekken de zin om flink door te blazen ontneemt. Om nog maar te zwijgen over de afvoer van water. Dat is echt iets wat de Duitse wegenbouwers tot voor enige jaren terug niet hebben begrepen. Wij als nuchter Hollands volk steken menigmaal de draak met termen als ZOAB, maar ik kan jullie vertellen dat dat geen overbodige luxe is, integendeel. Met 150 op de linkerbaan in een constante spray van je voorganger is al afzien, laat staan wanneer de sluizen daarboven opengaan. Door het gebrek aan absorptievermogen kaatst de regen gerust een meter terug omhoog, wat voor menig hachelijke situatie kan zorgen.

Tot besluit herkennen we natuurlijk allemaal het Nederlandse gedrag van bestuurders in het buitenland. Nodeloos links rijden, kleven als een wegpiraat en gaatjes dichten die waren bedoeld als voldoende afstand tot je voorganger, niets lijkt ons kaaskoppen gek genoeg. Tot besluit durven we ook nog eens moralistisch optreden wannee r het rijgedrag van medeweggebruikers ons niet zint, ongeacht de nationaliteit van de gewraakte piloot. Dat we slechts te gast zijn maakt voor ons geen verschil. En we hebben succes, want waar Duitsers eens het toonbeeld waren van voorbeeldig en beleefd rijgedrag, komt steeds meer de klad erin. Nee, we zijn bepaald geen voorbeeld.

Genoeg te klagen, vanzelfsprekend. Maar ook dat is ons gewoon. We zijn verwend met de gemiddelde kwaliteit ons wegennet en dat maakt ons een stel jankerds. Tegelijkertijd vergeten we dat autorijdend Nederland enorm wordt betutteld. Waar enerzijds de aanschaf van hybridemeuk en schraapdiesels wordt gestimuleerd om uitstoot terug te dringen, wordt anderzijds met een gerust hart op ruim 50% van onze snelwegen de snelheidslimiet verhoogt en geexperimenteerd met flinke baanverbredingen (waar je vervolgens niet harder mag dan 100, dat dan weer wel) om nog meer capaciteit te kunnen bieden aan het immer groeiend Neerlands wagenpark.

Nee, dan Duitsland. Eenduidige snelheidslimieten, en met enige regelmaat een onbevlekt stuk asfalt waar je voluit mag. 30% wegwerkzaamheden betekent nog altijd 70% ongestoord blazen. En de vele kilometers zesbaans maken ook dat die asoootjes uit eigen land maar weinig meer tot last zijn. Hoe je het ook wendt of keert, hier kan Nederland gewoonweg niet aan tippen. In geen enkel opzicht. Wie dacht dat de titel puur sarcasme was, heeft het mis. De Autobahn is uniek in zijn soort, en niemand weet hoelang nog. Laten we nog even genieten, ons nog even te goed doen aan ongeremd rijgenot. Over minder dan drie uur zijn we weer in Nederland en is het weer gebeurd met de pret.

Zondagochtend. De Zwitserse bergen om ons heen. Met 120km/u op de klok van de Ecomotive - het blijft een onaangenaam land om door de politie aan de kant te worden gezet - terug naar Nederland. Tijd om de balans op te maken.

Hoogtepunten waren er onderweg: een Toyota Paseo die bijna ‘omviel’ bij het inhalen, een colonne Ferrari 458’jes op weg naar de autosalon gisteren en na afloop een paar heerlijke momentjes met een Nissan GT-R, met de meest briljante Duitsers ooit! Dieptepunten waren er onderweg eigenlijk niet, of het moet dat hok van een X6 geweest zijn dat bijna ons GT-R feestje verpestte…

Dan de beurs zelf. Tops waren er vele: voor mij was het - zoals vooraf voorspeld - de nieuwe Boxster. Schitterende lijnen, mooi tijdloos ontwerp en naar een geheel hoger plan gebracht! Andere toppers waren verrassend de Peugeot 208 (veel betere looks dan z’n voorganger en ongetwijfeld een verkooptopper) en de Masda Takeri, die veel doet beloven voor de toekomst.

De Volvo V40 kreeg meer handen op elkaar van ons viertal dan vooraf voorspeld. Als we mochten kiezen tussen de dappere nieuwe Merc A-klasse, de saaie nieuwe A3, de bekende 1-serie of deze V40, dan wisten we het wel (behalve Geert, die stug blijft volharden in z’n Freude am Fahren…).

Opvallend was dat nagenoeg alle Aventador Jota’s, F12berlinetta’s en Zagato’s ons onbewogen lieten. De prijs voor supercar van de show gaat was ons betreft naar de Honda NSX concept. Mag zo in productie!

Dan nog de flops: het is te makkelijk om de Bentley SUV nog eens af te fakkelen, dus dat doen we maar niet. Suzuki had een raar groenkleurig monstertje meegenomen en over de looks van de 6-serie Gran Coupe heeft de jury nog geen unaniem oordeel geveld. De Seat Mii vonden we duidelijk minder aantrekkelijk dan de VW Up en Skoda Citigo, om over de Nintendo-rip-off naam maar te zwijgen…

De echte lelijke eendjes waren enerzijds de Disco Volante (wie z’n Alfa 8C daarvoor verpest moet z’n rijbewijs afgenomen worden), maar anderzijds vooral de tuners. Mansory’s, Gemballa’s and the like…allemaal een pot natte lelijkheid!

En daarmee zijn we aan het eind van deze #salontrip. Op naar Parijs in het najaar…!?

Een Go Pro fotomoment vanaf het hoogste punt van de beurs (VW stand). Alle duimen omhoog!

Een toepasselijk eind van de salontrip!

De nieuwe 911 en z’n dakloze broertje.

Two men and an Up.

Het groene gevaar. Duuusss…

Wat een monsterlijk gedrocht zeg…

Het wordt druk in het premium segment.

Aventador Jota… One lucky owner. Ever.

Men kwam en masse naar de Ferrari F12Berlinetta. Wat ons betreft just another Ferrari.

Een hele snelle Maxi, ehh…Mini

3 wheels of fun

Doe mij deze badkuip maar!!

Mooie Maserati ;-)

De oer-NSX. Die zie je niet meer zoveel in het wild.

Heeeerrrrlijk: NSX Concept. Snel in productie nemen!

Het origineel is toch redelijk onovertroffen, ik wordt niet bijzonder warm van de FT-86.