Kekke keuken kleuren, DeLonghi. Hip.

Boom.

Lego: Life of George. Leuke toepassing van AR! *schoen zet*

2010 Ferrari vs. 1967 Volvo.

Just so you know: doe mij die Amazone maar!

Chris Akrigg doet vette stuntjes met fixie in Barcelona. Baas.

Porsche-rat 356. Wat een vet-te bak!

Hebbon: Lego® Volkswagen® Transporter® Westfalia® Camper

Buik van mier verraad wat ‘ie heeft gegeten.

How large NBA players really are.

Portraits of Dogs as They Shake Off Water

Algae Green Beach. “Wel even afspoelen als je uit ‘t water komt, hè?”

Amazing! A humpback whale giving thanks after being freed from fishing nets!

Stunning: A robot that flies like a bird!

Nog zo’n mooie van ‘Yacht Island Design Concepts’, de drijvende vulkaan. Voor als je geld als olie hebt en je garage al vol staat met Aventador’s.

Geen zin om met je bootje in de haven van Monaco tussen al het plebs te dobberen? Wacht niet langer; neem Monaco ‘on the go’ met de “Streets of Monaco”!

Smile!

Pizza want I!

Surreal Scenics. 9 bijzondere landschappen in beeld gebracht. Klik hier voor de andere 8 foto’s.

• < logic> God damn it.
• < logic> I need a new phone.
• < logic> I got drunk after seeing transformers last night.
• < logic> And I was playing about with the settings on my phone.
• < logic> Found 'Airplane mode.' and thought "Fuck yeah!"
• < logic> Activated it and threw my phone into the sky!
• < logic> It just fell and hit the ground, cracking the screen.
• < logic> Worst. Transformer. Ever.

Ik ben er. De offerte van de dealer en leasemaatschappij zijn akkoord. De bestelling is de deur uit. M’n nieuwe gezinsbak gaat er binnenkort dan eindelijk komen, en misschien zelfs eerder dan verwacht!

Het is allemaal wat sneller gegaan dan verwacht. Ik mocht mijn contract voor onbepaalde tijd al eerder tekenen dan verwacht, waardoor het ook al eerder mogelijk was om een auto te bestellen. Het was eigenlijk niet de bedoeling om een al een auto te bestellen, maar ik liep tegen een mooie auto aan, die op voorraad stond bij een dealer in Heerenveen; een Seat Ibiza ST E-Ecomotive, in Candywit, met zwart lederen interieur.

Dus toch een eco-rakker.

Jep, en ik ben er blij mee, nu al. Toegegeven, er zijn wagens die misschien (nog) lekkerder rijden, die beter (automatisch)schakelen of meer ruimte bieden, maar deze auto’s kosten me allemaal een hoop meer euro’s per maand. Van die hoop euro’s kan ik nu een hoop leuke dingen gaan doen, en daarbij in zéér mooie, luxe uitgevoerde maar, inderdaad, wellicht ietwat trage auto rijden :-)

Even de foto’s van zoals ‘ie nu bij de dealer in Heerenveen staat:

Zie ook http://www.voordeligeseat.nl/auto/21-ST-SEAT-Ibiza-ST-Style-.html

De specs

Seat Ibiza ST 1.2 TDI E-Ecomotive Style (75pk)

• Candywit
• Climatronic (volautomatische airconditioning)
• Leerpakket (Lederen bekleding met verwarmbare sportstoelen voor, koplampreinigingsinstallatie en verwarmbare ruitensproeierkoppen).
• Design pakket (Donkergetinte ruiten achter lade onder passagiersstoel, net in bagageruimte en armsteun. Lade onder de hoedenplank, 3 netten en 12V-aansluiting in bagageruimte)
• Technic Pakket (Regen- en lichtsensor, automatisch dimmende binnenspiegel en parkeersensoren achter)
• Bluetooth & USB Poort
• Extern TomTom XL navigatiesysteem + cradle voor mount op dashboard

..en verder natuurlijk Radio/MP3 met aux-aansluiting, cruisecontrol en 4 elektrische ramen.

FR Style

Omdat de Ecomotive er standaard wat lafjes bij staat (15 inch velgen, dichte grille), en ik ‘n beetje sportieve looks wel belangrijk vind, heb ik er ook nog een setje 17” Area Cosmos velgen + de grille van de Ibiza FR bij besteld. Daarbij wordt m’n nieuwe Ibiza op een setje Eibach schroefveren gezet, waardoor de auto ook nog ‘ns 5cm omlaag gaat!

De auto komt er dan ongeveer zo uit te zien:

Dat ziet er best strak uit, al zeg ik het zelf!

Als het goed is hoef ik niet lang op de Ibiza te wachten. De auto staat op voorraad in Heerenveen en alleen de accesoires (velgen, grille, schroefveren) hoeven maar besteld te worden. Als het een beetje mee zit, rijd ik deze maand nog in m’n nieuwe ecomonster rond!

Dat was het dan?

Tja. Ietwat onverwacht, ikzelf sta er ook nog ‘n beetje van te kijken. Het was echter ‘n prachtige aanbieding, ‘n zeer goede levertijd en ‘n hoop extra eurotjes in de aankomende maanden op m’n bankrekening!

In ruim 3,5 maand heb in nog maar weinig auto’s gereden. Ik heb in ieder geval lang niet alle auto’s op m’n lijstje gereden. Stiekem was de demotiverende factor hier en daar toch dat ik waarschijnlijk toch geen bakken met geld aan een auto uit wilde geven, omdat er meer dingen in het leven zijn, waar ik mijn geld liever uit aan geef, dan aan een auto. 

Voorlopig laat ik dit blogje dan ook voor wat het is. Bedankt voor het lezen van die paar blogposts, ik hoop dat het (in ieder geval voor een aantal van jullie) vermakelijk is geweest. Ik kan nu gaan nadenken over een nieuw doel voor dit domeinnaam: Gezinsbak V2, waar ik al wel langer wat ideeën bij heb, maar nog niet iets concreets mee gedaan heb. Voorlopig ga ik mij vooral even focussen op m’n nieuwe gezinsbak, m’n nieuwe huis en natuurlijk m’n gezin, vrienden en familie.

BAM!

Ruim een maand na mijn ervaring met de Skoda Yeti even een (korte) update. Ik heb het momenteel relatief druk met van alles en nog wat, waardoor proefritjes maken er helaas niet altijd in zit. 

Renault: ‘Drive the change’

Toch is er wel wat veranderd: M’n Skoda Fabia Combi heeft plaatsgemaakt voor een Renault Clio Estate (Selection Business Sport). Omdat ik recentelijk een eigen huis heb gekocht wil ik deze periode iets meer op de centen letten. Aangezien de Clio mij ongeveer de helft kost van wat de Fabia mij maandelijks kostte leek het mij verstandig om dit koekblik de winter door te helpen (en hij mij). Leuke bijkomstigheid: ik mag weer schakelen!

Koekblik is niet echt ‘n lieve bijnaam voor de Clio Estate, maar laat ik niet zonder rede vallen: los van het feit dat het (over het algemeen) allemaal prima degelijk aanvoelt, klappen die deuren echt dicht als ‘n stuk blik, en dat doet altijd vreselijk afbreuk aan de ‘beleving’. Tel daarbij op dat de middenarmsteun aanvoelt als ‘n plastic ding wat elk moment kan breken èn een climatecontrol die, wanneer het regent of vochtig is buiten, niet eens fatsoenlijk de ruiten condens-vrij kan houden zonder de blower op maximaal te zetten. Dat doen die Duitsers toch beter. 

Feitelijkheden.

Dan even de feiten: 100 pk, uit een door een klein turbo’tje geblazen 1149cc motortje. Qua ruimte vergelijkbaar met m’n Fabia, qua algeheel comfort blijft ‘ie iets achter. Gelukkig maakt de kleine Fransoos het echter weer helemaal goed in de bochten: waar z’n Tsjechische broertje je het gevoel gaf om te vallen tijdens een potje gummen door wat bochten, blijft de Clio als ‘n sticker aan de weg geplakt. Dat komt onder andere door de 215R16 bandjes die net iets meer plakken dan de 185R14’s die onder de Fabia zaten, maar voornamelijk door het vreselijk sportief afgestelde onderstel wat in elke bocht weer uitnodigd om iets meer gas te geven dan nodig is. Daarbij ziet ‘ie d’r ook ‘n stuk frisser en sportiefer uit dan die toch wel ‘bijzondere’ Fabia.

Communicatief vaardig.

Een lekkere scheurbak dus, die Clio, maar wel met stuurbekrachtiging à la Renault, ofwel: je draait je wiel naar links, de auto gaat naar links, maar je voelt niet wat je banden doen, gevoelloos dus. Erg jammer, ik vind het prettig wanneer wielen ‘iets terug zeggen’ tijds wat heftig stuurwerk. Communicatief in het stuurwiel heet dat, geloof ik, in auto-vakjargon.

Handbakmagisch.

Ik ben alweer deels genezen van m’n voorkeur voor auto’s met een automatische versnellingsbak. Ik was even vergeten hoe leuk het ook alweer was om zelf te schakelen en zelf controle te hebben over wanneer je wielen worden aangedreven, of niet! Begrijp me niet verkeerd, die keren dat ik stapvoets over de A27 van Hilversum naar Utrecht kroop, en telkens weer even de linkervoet moest gebruiken om te doseren, loslaten, indrukken, en ga zo maar door: ik mis het niet, op zulke momenten mag je mij ‘n lekker in een automaat zetten!

De bak in de Clio doet mij echter denken aan m’n eerste auto, een Nissan Micra uit 1989: hakerig. Ik heb telkens weer het gevoel de pook door de bodem te drukken, daarbij voel het allemaal niet echt degelijk aan. Het koppelingspedaal laat zich daarentegen heerlijk bedienen, jammer dat de bak zelf zich zo knurfterig gedraagt! Daarnaast kan ik maar met moeite wennen aan die hoge toeren; waar ik in de Fabia bij 140 km/h amper 3100 toeren draaide, rijd ik in de Clio met het zelfde toerental ongeveer 110 km/h. Bij 140 km/h draait het mini-blokje ruim 4000 toeren per minuut, en dat geeft zo’n gehaast gevoel! 

Verder is die Clio ‘n prima reisgenootje; aardige stoelen (wel een wat korte zitting), ingebouwde TomTom navigatiesysteem en onder de 120 km/h lekker stil.  Wanneer je echter boven die 120 km/h uitkomt (wat in mijn geval 9 van de 10 keer toch wel het geval is), wordt het toch wat rumoerig qua motor- en windgeluid.

Navi-fail.

Nog even over dat TomTom (‘by Carminat’) navigatiesysteem: wie heeft die user-interface bedacht? Wat laat dat systeem zich dramatisch bedienen. Fijn ook, die stuurwielbediening, maar laat me dan ook alles met die bediening kunnen doen: omhoog en naar beneden navigeren kan prima met het scrollwieltje achter het stuur, maar als je naar links of rechts wilt navigeren in het menu, moet je toch even met je hand naar de radiobediening, want de knopjes voor links en rechts pasten blijkbaar niet meer op de stuurwielbediening en moesten dan maar gewoon op de radio blijven zitten: DRAMAFAIL!

Gezinsbakwaardig?

De Clio Estate kan prima als (kleine) gezinsbak door, mits je geen lange Nederlander bent. De kofferbakruimte is prima, maar als je een fijne zitpositie wilt vinden achter het stuur of op de passagiersplek, dan moet de stoel al snel een flinke schuif naar achter. Gevolg: weinig ruimte op de achterbank. Wanneer mijn vrouw een fijne zitpositie heeft gevonden, zit m’n kleine boy bijna klem met z’n voetjes. Bijkomend gevolg: aan een stuk door schoppen in je rug!

Het meest mooie aan de Clio Estate is denk ik ook de looks èn de prijs: 16” lichtmetaal, ‘n mooi snoetje, navigatie met verkeersinfo, bluetooth (met audio streaming), cruisecontrol, climatecontrol voor amper 18 mille (en dan ook nog 20% bijtelling). Voor wie zich niet echt kan storen aan kleine softwareinconstistenties, rammelende middenarmsteunen of deuren van blik krijg je ècht een hoop waar voor je geld. 

Nait soezn

Precies; ‘t bakje kost me dan ook bijna niets en helpt me zoals het nu lijkt prima de winter door. Ik klaag dus niet verder en schakel die hakerige vijfbak dus mooi nog een paarduizend kilometer door ons koude kikkerlandje! 

Tijdens een willekeurige co-work-middag op een willekeurig kantoor aan de Koldingeweg in het prachtige Groningen, *plopte* op een willekeurig moment de ontstuitbare drang om in ‘n auto met de voor mij potentieel interessant 1.2 TSI motor met 7-traps DSG automaat te willen rijden op. Laat aan een parallelweg van eerdergenoemde Koldingeweg nou net ‘n Skoda dealer zitten. Tijdens de lunchpauze op de betreffende dag ben ik daar dus even vlug naar binnen gehopt om te vragen of zij een model met deze aandrijflijn hebben staan. Dat hadden ze op dat moment niet, “maar volgende week wel, meneer Eigenraam”.. “In een Skoda Yeti”.

“Dat is niet helemáál het model waar ik naar op zoek ben, maar ach. Doe mij die maar.”

Een week later.

Het is zover. De lunch zit achter de kiezen op ‘t kantoor aan de Koldingeweg. Op naar de Skoda dealer. En daar staat ‘ie dan. Wit. Bumpers niet meegespoten. Bestickering met in gigantisch slecht gekozen dikke zwarte letters “Skoda Van Heukelem”. Het lijkt wel ‘n koe. Als klap op de vuurpijl ontbreken de wieldoppen ook niet. Ik voel me belazerd. Als dit de auto moet zijn waarmee je potentiëel geinteresseerde Yeti rijdens warm wil maken voor dit model, is er iets gigantisch mis gegaan bij het bestellen. In mijn achterhoofd zit echter nog het sprankelende beetje hoop dat deze wagen wèl is uitgerust met de 105 pk sterke 1.2 TSI èn de 7-traps DSG automatische-sequentiële-versnellingsbak-met-dubbele-koppeling. Dan gewoon maar even rijden dan, “en je niet gek laten maken door het belachelijke voorkomen van deze auto.”

Boswachter

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik voel me een 70 jaar oude boswachter, in zo’n ‘hoge’ semi-SUV. Wat een draak van een auto, deze Yeti. Althans, de manier waar op dit specifieke geval is uitgevoerd. Ik heb ze ook wel in knappere uitvoeringen rond zien rijden; Zwartmetallic lak, chromen raamlijsten en dakrails, 18” lichtmetalen wielen, subtiele chroomaccenten, nette bekleding, en ga zo maar door. Dan ziet zo’n mini-Jeep d’r nog wel kek uit. 

Terug naar ‘mijn’ geitenwollensokken Yeti. Het wegrijden heeft aardig veel weg van het wegrijden in mijn Fabia Combi met exact eveneel PK’s maar met 6-traps Tiptronic bak. Het overschakelen gaat echter véél soepeler, voordat je het door hebt rijd je 50 in z’n 5 en als je niet oppast schakelt ‘ie ook nog even door naar de zes. Met een koude motor is de bak echter beduidend minder responsief op het indrukken van het gaspedaal dan wanneer de motor op bedrijfstemperatuur is. Dit is echter een ‘kwaaltje’ wat ik ook wel uit mijn Fabia met Tiptronic aandrijving ken en kan mij hier dus niet ècht aan storen.

En route!

Op de A7 draait de 1.2 rustig warm. Eenmaal op bedrijfstemperatuur sla ik af bij een tankstation om even ‘vlot in te voegen’, ofwel: plankgas de A7 op. Hier merk je dat de Yeti ‘n stuk zwaarder is dan de Fabia, en zelfs de Octavia. Hoewel je de turbo hoort fluiten heb je niet echt het idee dat ‘ie heel vlot naar de 100 schiet. Het rijd wel lekker door, maar niet opvallend vlot. Dit zou bij de Fabia Combi, maar dus ook in de VW Polo of Seat Ibiza (ST) wel het geval moeten zijn, aangezien deze wagens 200 kg minder wegen. Zelfs de Octavia Combi, wat een bijzonder grote wagen is, is 80 kg lichter. 

Tijdens het rijden op de snelweg blijkt de DSG-transmissie een prettige reisgenoot: krap-aan 2400 toeren bij een snelheid van 120 km/h. Daarnaast zijn inhaalmaneuvres zeker geen ramp in de Yeti: de DSG-bak schakelt vlotjes 1 of 2 versnellingen terug en door de turbo trekt de Yeti vlotjes om de voorligger heen. Daarnaast is het toerental ook bij hogere snelheden erg aangenaam; bij 160 km/h roffelt het blokje met 3100 rpm rustig door.

Ik verruil de snelweg voor de provinciale weg en zoek wat leuk bochtenwerk op. Met de DSG-bak in standje “S” (sportstand) is het erg vermakelijk crossen over de B-wegen. Waar de atmosferische 1.6 (dus zonder turbo) uit mijn Fabia relatief hoog in het toerengebied moet zitten om vlot door te trekken, begint de Yeti al bij ‘n kleine 2000 toeren lekker te trekken en voel je een kleine druk in je rug. Doordat je over een relatief groot toerenbereik een leuk koppel tot je beschikking hebt voelt de wagen vlot en dynamisch aan. Dit zal bij de kleinere en lichtere wagens met deze aandrijflijn dus nog beter uit de verf komen.

Qua wegligging, binnenruimte en zitcomfort is het allemaal dik in orde in de Yeti. Het zou zelfs een prima gezinsbak zijn: hoge zit, veel binnenruimte en een prima bruikbare kofferbak. Het blijft echter een auto met een ‘bijzonder’ voorkomen. De bedoeling van dit ritje was echter om slechts even kort kennis te maken met het 1.2 TSI blok en de 7-traps DSG automaat. Dat is gelukt; ik ben enthousiast. Ik ben erg benieuwd naar hoe deze aandrijflijn zich in de Seat Ibiza ST of Skoda Fabia Combi gedraagd. 

Wat mij wel weer opvalt is dat rijden met een automaat toch lekker is en blijft. Helemaal nu ik in een auto met DSG-transmissie heb gereden kriebelt het alleen nog maar meer om toch weer voor ‘n automaat te gaan. Toch, feit blijft; ik hoéf nog niet te kiezen, dus ik kan nog lekker een aantal maanden allerlei motoren en transmissies aan de tand voelen!

NB: Ik snap niet waarom een dealer een vreselijk kale uitvoering van welke auto dan ook in z’n showroom heeft staan. Ik heb op de betreffende dag niet de kans genomen om aan de betreffende dealer te vragen wat in het geval van de Yeti hier de gedachten gang achter is. Als ik naar mijzelf kijk wil ik graag in een auto stappen en verrast worden door de mooie knoppen, afwerking, bekleding en technisch vernuft, los van het feit of ik dit zal gaan bestellen of niet. Zo’n proefritje moet de potentiële koper verassen, verblijden maar vooral het gevoel geven dat dit de auto is die ze moeten gaan kopen. Dat doe je mijn inziens niet door mensen in een koekblik met hard rondom zwart kunstof en binnenin al het comfort weg te laten.

Ik begrijp dat er ook mensen zijn die minder om mooi afgewerkte dashboards, mooie bekleding en allerlei andere gadgets geven. Misschien is de doelgroep van de Yeti ook wel de geitenwollensokkendragende-boswachter met Labrador, die al tevreden is met electrische ramen en handmatige airco.

NB2: Al schrijvend kom ik tot de conclusie dat ik eigenlijk best wel verwend ben met m’n bijzonder compleet uitgeruste Fabia Elegance. Grappig om te onderkennen dat ik na een half jaar rijden in een leaseauto bijzonder snel de lat hoog heb gelegd als het gaat om (gewenst) luxe en comfort. En dat terwijl ik krap aan een jaar geleden zelf nog een Skoda Octavia LX uit 2000 met 75 pk, handmatige raambediening, een lekke kachelradiateur en géén airco rond reed.

Ik heb weer iets om te overwegen. Over geld… en leaseauto’s. Alweer. Ik had een poosje terug het idee dat ik al redelijk voor mijzelf bedacht hat wat een nieuwe auto mocht gaan kosten. Ik vind nog steeds dat ik een redelijk budget heb gesteld. Maar iets heeft roet in het eten gegooid: een Seat Ibiza ST E-Ecomotive, donkergrijs, mèt lederen interieur.

Niet heel veel roet dus, gezien de roetfilter, maar toch. Die auto kost (in de lease) daadwerkelijk geen klap. Je begrijpt misschien al wel een beetje waar ik heen ga.

Elke laatste donderdag van de maand (soms ook al ‘n weekje eerder, wanneer mogelijk), verschijnt er een lijst van leaseauto’s die de pool van Capgemini binnenkomen. Dit zijn vaak auto’s van medewerkers die per het einde van deze maand, of het einde van volgende maand uit dienst gaan (en dus hun auto in moeten leveren). Je raad het al, als ‘n stel hongerige roofdieren zitten sommige collega’s (ondergetekende incluis) te wachten tot de betreffende lijst met auto’s beschikbaar komt. Wanneer dit het geval is worden als ‘n malle op alle potentiëel geschikte wagens ingeschreven voor de loting die later in de volgende maand plaatsvind. Ik heb mij ingeschreven voor één auto. Dat ging (ongeveer) als volgt.

Apeldoorn, donderdag 21 juli 2011

10:40u
Tijdens een koffiebreakje chit-chat ik wat met collega René over de mooie dingen van het leven werk-gerelateerde zaken. Terwijl we wat keuvelen over het bijzonder slechte weer een VBA-script kom ik *plotsklaps* tot de conclusie dat het (alweer) donderdag is, en dat er wellicht alweer ‘n nieuwe lijst met poolauto’s is gepubliceerd. Vlug log ik in op het intranet.

10:45u
Er is inderdaad een nieuwe lijst gepubliceerd. Een lange lijst. Ik kom tot de conclusie dat dit dé lijst is, de maandelijkse portie voor Cap’ers op leaseautokoopjesjacht, de lijst met auto’s die binnenkort beschikbaar komen in de pool.

10:47u
“Hey, een Ibiza E-Ecomotive Traag Edition”, hoor ik mijzelf mompelen. “Alleen al het leasebedrag ligt ruim 200 euro lager per maand in vergelijk met m’n Fabia”. Inderdaad, Peter, dat is niet een bijzonder dure wagen om in te rijden, maar dit wist je al wel, omdat je dit al 10x eerder hebt uitgezocht. Dat klopt. Het begint wat bijzondere vormen aan te nemen, die zoektocht van mij, maar dat terzijde.

10:48u
Er staat niet bij of het een ST (station) is of niet. Snel tik ik het kenteken van de wagen in op Autoweek.nl, controleer het nog even bij de RDW en kom tot de conclusie dat het hier inderdaad om de gezinsbak-uitvoering gaat. Mooi.

10:50u
De tweestrijd begint op te wellen. Een hoger netto inkomen aan de ene kant, meer rijplezier aan de andere kant. Vlug neem ik een bak koffie om de gemoederen de bedaren. Ik vul wat gegevens in op loonwijzer.nl en maak een bruto-netto berekening. Hier ging het mis.

10:51u
“Uh, als ik deze wagen ga rijden levert het me geld op”. Ik wist wel dat zo’n driepitter niet bijzonder veel kost, maar netto 200 euro per maand mìnder dan mijn huidige wagen, dat is ongelooflijk (als je bedenkt dat mijn huidige auto in totáál 200 euro per maand kost). Omgerekend kost die spaarpot op wielen kost mij dus netto niets!

10:55u
Ik merk dat ik enthousiast word en schrik hier een beetje van. Is dit nu echt wat ik wil? Vlug spiegel ik mijn bevindingen even met mijn collega en die bevestigd mijn gevoelens enigszins: bijna gratis in een auto rondrijden, wie wil dat nou niet? Maar, het rijplezier dan? Dat ding is niet vooruit te branden, en óók nog schakelen.

11:00u
Ik hang met m’n wederhelft aan de telefoon om even de zaken door te nemen. Zij is erg enthousiast en ziet allerlei voordelen. Ik hoor mijzelf zeggen dat zo’n bak ons tot het einde van het jaar bijn 1000 euro bespaard, in 5 maanden, dat is bèst ‘n hoop geld. En dat is het ook. Moet je nagaan als je berekend over de gehele looptijd van het leasecontract (36 maanden x €200): 7200 euro. BAM. Daar kan je (bijvoorbeeld) een bijzonder leuke Peugeot 205 GTi voor vrouwlief van betalen ;-)

11:30u
Na wat wikken en wegen stuur ik een mailtje naar de leasemaatschappij dat ik geiïnteresseerd ben in de pool-Seat Ibiza ST E-ecomotive Style. In donkergrijs, met vol-leer, climate control, xenon, bluetooth, getinte ramen en bijna alle andere opties die je op zo’n spaarmobiel kan bedenken.

Drachten, vrijdag 22 juli 2011

12:05u
Ik rij naar de supermarkt om wat Italiaanse bollen en Marino te halen voor de lunch. Bij het stoplicht rij ik een petje in z’n Golf GTI d’r uit (lastig hè, schakelen) en op de terugrit neem ik wat rotondes net even wat harder dan normaal. Wat rijd dat toch lekker, 105 pk op 1100 kilo. Eigenlijk wil ik niet minder vermogen. “Twee-en-zeventig-honder euro” galmt door mijn hoofd. Ik baal. “Ik moet er maar even over bloggen, misschien helpt dat”, kom ik tot de conclusie.

Drachten, zondag 25 juli 2011

23:45u, en heeft het bloggen geholpen, meneer Eigenraam?

Ja, het heeft geholpen. Niet alleen denk ik dat ik mij in zo’n driepits-gezinsbak-met-flintstones-aandrijving prima kan voortbewegen, ik denk dat de besparing die het mij oplevert op de lange termijn tòcht vrolijker maakt dan een rappe-maar-dure leasebak. Daarbij, wat is er zo tof aan petjes-met-Golf-GTI’s d’r uit rijden bij het stoplicht? Tja. Testosteron geloof ik, dat stofje kost onze samenleving elk jaar ‘n hoop geld geloof ik.

Momentje

In het weekend bedacht ik mij wat je met dergelijke bedragen kan doen. Vaker op vakantie. Vaker weekendjes weg. Leuke uitstapjes, etc, etc. Allemaal zaken die op lange termijn beter in je geheugen blijven zitten dan een vette Ford Focus Wagon met 182 PK, blijkt uit onderzoek. En aangezien zowel ik, als mijn vrouw het ontzettend belangrijk vinden om meer van de wereld te zien dan alléén ons kleine kikkerlandje, zie ik hier wel ‘n business case.

In ieder geval: een keuze hoef ik (gelukkig) nog niet te maken. Mocht uit de loting blijken dat ik vanaf eind augustus m’n Fabia in kan leveren en in de slow-mobiel mag gaan rijden, dan kan ik in ieder geval een aantal maanden lang testen hoe het in de praktijk daadwèrkelijk bevalt. Wéér iets in het vooruitzicht om over te bloggen, yay!

Ik ga dus lekker door met bloggen. Ik heb nog een waslijst met auto’s waar ik in wil rijden. En los van het feit dat ik nu tot een tussentijdse conclusie komt dat met ‘n beetje minder ik waarschijnlijk prìma gelukkig ga zijn, wil ik nog steeds ‘n keer in die Focus, A3 Sportback en Mégane Estate gereden hebben.

Waarom dan? Nou, hier om: de Ford Focus Wagon 1.6 Ecoboost met *klünk* 182 PK. Wat een fijne specs (op papier), maar het mooiste: 20% bijtelling. Volgens mij kan ik wel ophouden met zoeken, toch?

*kwijlt*

Ik had mij nog niet ècht verdiept in de beschikbare motorisering voor de nieuwe Ford Focus (wagon). Om eerlijk te zijn, ik zat vooral met m’n hoofd in de VAG folders te koekeloeren naar verschillen tussen Trend, Comfort en Highline uitvoeringen van verschillende Wolfsburgers.

Op een gegeven moment was ik echter bezig om een poll op de one-and-only-gezinsbak-punt-en-el-facebook-pagina (leuk? like!) te plaatsen, een poll die de bezoeker de keuze geeft te laten weten in wèlke auto ik nou als éérst een proefrit moet gaan maken. Als optie voegde ik (natuurlijk) ook de Focus Wagon toe, en bedacht me toen dat ik de Focus nog niet eens de kàns heb gegeven haar motorenaanbod te bekijken. M’n mond viel open: die 1.6 Ecoboost met 182 PK.. wat een beest! Dat is bijna dezelfde KG/PK ratio als een Skoda Fabia Combi RS (mijn huidige favoriet). Maar: met méér ruimte, een (waarschijnlijk) betere wegligging en door die fijne 20% bijtelling ook nog eens voor netto minder euri per maand. Dàt klinkt deze petrol-krent als muziek in de oren!

Oké, ik geeft toe. Het zit allemaal aan wel de max van m’n budget. Dus wellicht dat Edizione Tweede Keus met 150pk óók nog even overwogen moet worden. Wel een fijne overweging trouwens, 182 of 150 pk. Alhoewel de praktijk toch moet uitwijzen of het merkbare PK’s zijn, volgens Autoblog (filmpje) in ieder geval wel. Autoweek (ook ‘n filmpje) is daarentegen gematigd enthousiast over het blok, maar vanzelfsprekend lyrisch over de rijeigenschappen van Ford’s nieuwe topper.

Natuurlijk gaat het niet alleen om PK’s. Feit blijft dat er binnen het 20% bijtellingstarief géén Focussen leverbaar zijn met automaat. Helemaal geen Ford’s trouwens. Daarnaast zijn afwerking, comfort en praktische ruimte ook belangrijke punten van overweging.

In ieder geval: *op lijstje bijschrijft*

Seat schijnt aan een Formula Racing (FR)-uitvoering van de Ibiza ST te werken. Donders! Kom maar door: 150pk op krap-aan 1100 kilo èn ruimte voor de kinders + attributen. Dat zie ik wel zitten. Oh ja, graag wèl 20% bijtelling. Please.

Gister zag ik op Autoweek.nl wat spyshots van een Seat Ibiza ST FR, of iets wat het zou moeten zijn, welke wat rondmanoeuvreerde om-en-nabij de Nurnburgring. Al langer roep ik dat er te weinig ‘vlotte bakken’ in het B+ segment (lees: kleine stations) zijn. Hoewel de 1.2 TSI met 105 PK zo’n Ibiza ST (of in mijn geval Fabia Combi) al redelijk voort kan sleuren, is 150 PK natuurlijk nog nèt even wat fijner.

Momenteel moeten we het binnen het B+ segment alleen met de Fabia Combi RS (180PK, 25% bijtelling) doen. Dat is jammer, want ik denk dat er ontzettend veel mensen op zo’n lekkere lifestyle-wagon met flink wat power zitten te wacht. Ik althans wel, mits ze wat aan het klokkenwerk doen (die plastic kappen kunnen ècht niet, Seat!). Als de Spanjaarden het ook nog voor elkaar krijgen om onder de 140 gram CO² uitstoot per kilometer te blijven, wat niet ondenkbaar is (zie Ford, BMW), wordt leaserijdend Nederland helemaal gek. Ik althans wel.

Vooralsnog is de verwachting dat een Ibiza ST in FR uitvoering in september op de IAA van Frankfurt wordt gepresenteerd. Het zou natuurlijk geweldig zijn als die auto in Q1 of Q2 van 2012 in de showroom staat! Of ben ik nu (véél) te optimistisch? Kenners die hier iets over kunnen roepen?

Ondertussen: *Ibiza ST FR op lijstje schrijven doet*

M’n lijstje met wagens waar ik de komende tijd in wil gaan rijden is zo goed als klaar. Bijna bij elk model heb ik wel één of twee uitvoeringen staan die mogelijk interessant zijn. Van de 33 auto’s die op m’n lijstje staan is slechts de helft beschikbaar met automaat. Maar daar heb ik het eerder al over gehad.

De focus ligt nu op het rijden. Ik wil rijden. Om er vervolgens weer een leuk verhaaltje over te kunnen schrijven…

Prioritering

Om een beetje een planning te maken is het handig om eerst een prioritering toe te passen. Niet zo zeer van auto’s die mij het meest aanspreken (speelt natuurlijk wel mee), maar vooral van auto’s waarvan de dealer zich in mijn woonplaats bevindt. In de meest ideale situatie wil ik ook m’n vrouw en zoontje enigszins kunnen betrekken bij het test- en reviewmoment. 

Omdat ik nog geen goed beeld heb hoeveel tijd dit allemaal vraagt focus ik me eerst op de auto’s die dicht bij huis beschikbaar zijn voor ‘n proefritje. Dat resulteert in de volgende merken (in alfabetische volgorde):

• Ford
• Hyundai
• Honda 
• Mitsubishi
• Nissan
• Opel
• Renault
• Toyota
• Volkswagen

De vraag is echter of de betreffende dealers toevallig de specifieke uitvoering waar ik naar op zoek ben heeft staan. Nou hoeft dat voor een proefrit niet dirèct een probleem op te leveren: als het model enigszins representatief is kan ik ook overwegen in een vergelijkbare uitvoering proef te rijden. Voorwaarde is wel dat de aandrijflijn (motor + versnellingsbak) en indien mogelijk de carroserievorm overeenkomen met de beoogde uitvoering. Qua uitrustingsniveau en aankleding mag dus best verschil zitten.

Planning

Ik wil m’n eerstvolgende vrije (zater)dag gaan gebruiken om een korte inventarisatie bij de dealers te maken: Even bij de dealers langs, kort vertellen wat m’n bedoeling is (review, gezinsbak.nl), welke wagens hebben ze staan en of ze wat overeenkomen met de modellen/uitvoeringen op m’n lijstje.

Het begint te kriebelen! Dus: *hop* aan de gang!

Ik ben ietwat gefrustreerd. In m’n tweede blogpost, nu bijna een week geleden, ben ik uitgebreid in gegaan op het rijden met automagische versnellingsbak. Na twee auto’s met automaat gereden te hebben weet ik het zeker, ik wil wéér ‘n automaat. Tenminste, dat dacht ik tot een aantal minuten geleden, tijdens het zoeken naar uitvoeringen van auto’s die binnen mijn budget vallen. 

Tijdens het updaten van mijn lijstje kwam ik namelijk tot de conclusie dat er binnen mijn voorgenomen budget maar bàr weinig wagens met automaat uit te rusten zijn. Slechts een aantal modellen (die zo ongeveer op één hand te tellen zijn) blijven over.

Ik begin te twijfelen? Is automaat rijden dan wel zo must-have?

Must have

Eerlijk is eerlijk; een auto met automaat is voor veel mensen een luxe, zoals navigatie, iets waar je ook wel zonder kan. In de afgelopen maanden ben ik m’n Tiptronic bak echter dùsdanig gaan waarderen dat het zo goed als ‘n must-have is geworden. Het moet er gewoon op zitten.

Schiet op!

Maar waarom, lieve autofabrikanten, waarom zijn er dan nog maar een aantal auto’s op de markt die ook mèt automaat nog een beetje betaalbaar zijn. Neem een voorbeeld aan VAG (VW, Audi, Seat, Skoda), met haar DSG bak. Of Renault, met haar EDC bak. Beide prachtige stukjes techniek die er zelfs voor hebben gezorgd dat sommige modellen mèt automaat zelfs zuiniger en milieuvriendelijk (en dus gunstig bijtellingstarief) zijn, dan de modellen uitgerust met ‘n handgeschakelde vijf- of zesbak.

Waar blijven de andere fabrikanten? Zo moeilijk kan het dan toch niet zijn?

Vervelend gevolg is echter dat er nog steeds een hoop wagens op m’n lijst staan die ik donders mooi vind, maar die ik echt alléén maar met handbak kan krijgen.

Dan toch maar handbakken? Of niet?

Het zet me toch aan het twijfelen. Stel ik me niet aan? Heb ik wel een automaat nodig? Die paar kilometers file per dag, per week, per maand. Maar het gemak, de rust? Het gros van de stukken rijd ik toch op de snelweg, waar je al bar weinig hoeft te schakelen. Hoogstens een keer om rap in te halen. De stukjes in m’n woonplaats, het leuke ritje zondagmiddag: echt geen probleem om te schakelen. Maar de keren dat je gaar van een lange dag kantoor komt en gewoon lekker je linkervoet kan laten liggen en ‘n beetje met rechts gas geeft en remt?

Wanneer ik er voor kies om niet specifiek naar auto’s met automaat te kijken, wordt m’n lijstje van potentiële kanshebbers ineens een stuk interessanter. Daarbij: er zijn een aantal modellen waar zelfs iets zwaardere motoren binnen m’n budget gaan vallen. Dan wordt het dus als nog een strijd tussen de PK’s of het comfort.

Bij twijfel: blikverruiming

Ik ben nog niet om. Echter, ik heb mijzelf wèl voorgenomen om óók naar auto’s met een handgeschakelde 6-bak te gaan kijken, gewoon als blikverruiming. Het voelt (stiekem) een beetje als zelfverloochening maar ik gun het het voordeel van de twijfel.

Als Test Consultant kriebelt het soms gewoon. Je wilt bevestiging. Je wilt iets zéker weten. Just checkin’. Wat is er aan de hand, Peter? Al een poosje staat er een donders-mooie VW Polo Highline met 7-traps DSG automaat op de overnamelijst¹ van m’n werkgever. Donkergrijs, 17-inch lichtmetaal, mooi interieurtje, amper 10.000 gereden. Gewoon he-le-maal goed.

Maar ja, die buggy moet ook mee kunnen. Zou die Polo geschikt zijn als gezinsbak? Eigenlijk weet ik het wel. Bij deze dan eindelijk bevestiging.

Vervangend vervoer. Handig!

Een poosje hield ik mijzelf voor om gewoon eens bij de lokale VW dealer naar binnen te wandelen en m’n buggy in de kofferbak te proppen. Ik zie het al voor me: Naar binnen, buggy in kofferbak van Polo, ‘n beetje raar kijken en vlug weer naar buiten. Ware het niet dat ik vandaag mijn Faab voor onderhoud bij de dealer langs moest brengen. “Of ik een vervangende auto mee wil?” Natuurlijk! 

Daar staat ‘ie dan: zwart, ‘n beetje stoffig, maar oh-zo-stoer. Ik blijf het voorkomen van de Polo geweldig vinden (nuance: voor deze specifieke Polo geldt dat ik schaamdoppen nog steeds niet vind kunnen). Dit is m’n kans. Vlug druk ik Luuk’s autostoeltje achterin en scheur naar huis. Klaar om die buggy in de kofferbak te drukken.

Jammer-de-bammer.

“Ik wist het”, hoor ik mijzelf roepen. En inderaad, ik wist het. Het past niet. Het past wèl als ik de hoedenplank en dubbele bodem d’r uit haal. Maar dat wil ik niet. Principieel niet. Dan is de auto niet meer compleet. Jammer dus. Jammer van die mooie Polo. Ik zou ‘m zo graag leasen, met een setje dikke velgen, ‘n mooie DSG-bak, sportonderstel en sportief interieurtje.

Maar helaas. Ik ben (nog steeds) gedoemd tot gezinsbakken²

^{1) De overnamelijst is een soort van Marktplaats voor Cap-collega’s onderling. Hier kan je je huidige leasebak (leasecontract) aanbieden ter overname. Handig, als je bijvoorbeeld per-ongeluk vader bent geworden en te weinig ruimte in je Polo GTI hebt en graag een gezinsbak wilt gaan bestellen.}

^{2) Volgens mij is er geen eenduidigheid als het op de definitie van een gezinsauto aankomt. Wat ik wel weet is dat er in IEDER GEVAL een buggy in de kofferbak behoort te passen. Wat mij betreft.}

Leuk, zo’n leaseauto: Altijd een relatief nieuw model auto, een tankpas om door heel Europa te tanken, en als er wat mis mee is, rij je ‘m gewoon naar de dealer en wordt het opgelost terwijl jij in je vervangende wagen naar huis of kantoor rijdt. Ik ben dan ook enorm blij dat mijn werkgever de mogelijkheid biedt om via de zaak een auto te leasen. 

In deze blogpost denk ik hardop na over zaken als eigen bijdrage, bijtelling, budget en de invloed die dit heeft op m’n lijst met potentiële gezinsbakken.

Realistisch zijn

Net als een auto die je zelf koopt, heb je ook met een leaseauto met maandelijkse kosten te maken; een eventuele eigen bijdrage bij overschrijding van het leasebudget en de bijtelling wanneer je er voor kiest om ook privé in de leaseauto te rijden. Vaak is een leaseauto niet eens goedkoper dan het zélf kopen en onderhouden van een auto (het blijft tenslotte een splinternieuwe wagen, die tijdens de eerste drie levensjaren bizar hard afschrijft, dure business). Met mijn kilometers per jaar kan het echter niet uit om zelf een auto te kopen en te onderhouden, puur vanwege de hoge brandstof, onderhouds- en afschrijvingskosten. Daarnaast is met de komst van de 14% en 20% bijtellingstarieven het rijden van een ‘auto van de zaak’ nog interessanter geworden.

De vraag

Dus, even los van alle wensen, eisen, requirements. Wat wil ik straks daadwèrkelijk voor m’n nieuwe auto gaan betalen? Dè cruciale vraag die invloed heeft op alle keuzes die ik verder nog wil en moet maken. Ik vind het nog wat te vroeg om een maximumbedrag per maand vast te stellen. Dit neemt echter niet weg dat ik alvast wat ideeën en hersenspinsels kan delen. 

Momenteel kost m’n huidige Fabia Combi mij zo ongeveer 200 euro elke maand aan eigen bijdrage + bijtelling. We hebben het dan over een auto met een fiscale waarde van €22.680 euro, waarvan 25% bij mijn brutosalaris wordt opgeteld.

Méér?

Wil ik méér betalen? En zo ja? Wat wil ik er dan méér voor terug dan dat ik nu heb? Meer ruimte, meer snelheid? Laat ik eerlijk wezen: de Fabia bevalt mij qua ruimte prima; meer dan 480 liter bagageruimte ga ik (denk ik) de komende jaren niet nodig hebben (als ik op vakantie ga, kan d’r altijd nog een dakkoffer).

Qua prestaties ben ik enigszins tevreden (sneller is -natuurlijk- àltijd beter), en qua comfort heb ik zeker niets te klagen. De Fabia vindt het echter vooral leuk om héél hard rechtdoor te rijden, terwijl ik graag hier en daar wat kilometers om rij om de leuke bospaadjes te pakken. Daarnaast heeft de Fabia met name op de snelweg erg veel last van (zij)wind en het windgeruis. Betere rijeigenschappen, prestaties en minder herrie? Ja, dat is (denk ik) wel iets waar ik iets meer geld voor over heb. 

Budget

Die 200 euro die ik nu per maand aan de auto kwijt ben vind ik dus eigenlijk best wel ‘n prima bedrag. Maar dat is nu. Het ligt in de lijn der verwachting dat ik over de komende jaren meer ga verdienen en daarnaast zal mijn leasebudget per maand stijgen, waardoor een eventuele bijdrage steeds lager zal worden. Is het dan verstandig om het budget ietwat op te rekken, als ik er vanuit ga dat ik de aankomende jaren meer ga verdienen? Het voelt toch wat tricky. Het voelt ook wat zonde. Je kan ook een hoop leuke andere dingen van dat geld doen. Daarbij willen we in de toekomst een kleine, tweede auto zodat ook mijn vrouw mobiel kan zijn wanneer ik op pad ben.

Feit blijft: een snellere, stillere auto met een verfijnde wegligging kost (waarschijnlijk) meer geld dan m’n huidige Fabia. 

Kan ik al ‘n bovengrens vaststellen? Ja, ik denk dat het voor mij ophoud bij €250 per maand, dat is de bijtelling plus een eventuele eigen bijdrage. Dat is een mooi bedrag en staat mijn inziens in een prima verhouding met de hoeveelheid kilometers die ik elke maand afleg.

Invloed op zoektocht?

De ‘ruimere’ wagens in het B-segment, de huidige Fabia Combi, Seat Ibiza ST, Peugeot 207 SW en Renault Clio Estate worden niet heel veel spannender dan 105-110 pk, daarbij zijn er binnen dit subsegment maar weinig ‘sportief afgestelde’ wagens beschikbaar. Tevens zijn binnen de voordelige 20% bijtellingsklasse slechts de Fabia en Ibiza met ‘n fijne (DSG) automaat uit te rusten, de overige modellen hebben slechts een 4-traps automagische transmissie te bieden, welke vanwege de relatief ‘verouderde’ technologie voor meer uitstoot zorgen en dus voor 25% bijtelling.

In het C-segment wordt het qua mogelijke motorisering en rijeigenschappen al ‘n stuk interessanter, maar liggen de prijzen van een een mooie wagen ook ‘n stuk hoger. Grote kans dat ik met name in het C-segment uit zal moeten gaan van een wat minder luxe aangeklede wagens.

Afvallers?

Vanzelfsprekend vallen een aantal ‘grote’ of ‘snelle’ jongens’ op mijn lijst wel af; de Hyundai ix35, Volkswagen Touran, Skoda Fabia Combi RS (alhoewel ik in de laatste nog steeds een proefrit móet maken van mijzelf, misschien dat ik dusdanig onder de indruk ben dat ik m’n budgetplafond nog wil herzien ^^).

Voor de rest blijft de lijst nagnoeg ongewijzigd. Wel kan ik bij een aantal modellen aangeven welke uitvoering(en) nog binnen budget vallen.

Voor een aantal auto’s (voornamelijk in het C-segment) geldt direct al dat wanneer er voor een iets krachtigere motor wordt gekozen (~125 pk in plaats van ~100pk) waarschijnlijk alleen nog de meest kale basis uitvoering tot de mogelijkheden behoort. Of dat prettig en werkbaar is zal een proefrit dan als nog uit moeten wijzen. 

Of ik m’n telefoon wel even in een afgesloten zakje wil doen. We staan in een paviljoen op het Mediapark in Hilversum. Geen telefoon’s, camera’s, cameratelefoon’s of andere hardware wat ook maar enigszins beeldmateriaal op de gevoelige plaat kan leggen: alles moet in een volledig afsluitbaar zakje gedaan worden. Alles om te voorkomen dat er sneak-preview foto’s van (een pre-productie model van) BMW’s nieuwe 1-serie worden gemaakt.

Ietwat overdreven, als je het mij vraagt. Maar ach, het geeft wel een exclusief tintje aan het geheel. Dat is BMW ten voeten uit: exclusief en soort van hip.

Voorpret

Samen met Geert Smit scheur ik m’n Fabia richting Hilversum. Onderweg speculeren we over het ontwerp van BMW’s nieuwe één. Beide zijn we ietwat sceptisch over de nieuwe neus. Uberhaubt zijn we wat sceptisch over die nieuwe neus die BMW op alle modellen aan het doorvoeren is. Wat we vooral wèl zijn is erg benieuwd. Met niet al te bijzondere verwachtingen ‘kachelen’ we verder over de A6, richting afslag Hilversum-Noord.

Andere koek

Het blijkt allemaal anders. Allemaal. Ik sta verstelt. Niet alleen van de hoeveelheid smoothie’s, hapjes en andere lekkere taferelen die we naar ons hoofd geslingerd krijgen, maar vooral van de nieuwe 1. Vergeet wat je op alle foto’s hebt gezien. De realiteit blijkt anders. Wat een gigantisch gave neus. Wat een gigantisch lekkere kont. Gekscherend verwijs ik, wanneer ik de achterlichten nader bestudeer, even naar de VW Polo, maar dat kan natuurlijk niet. De nieuwe achterlichten kunnen mij prima bekoren. 

Overall bekoort die nieuwe 1 mij prima. Erg prima. 

Ook het interieur, en dan vooral de ruimte bevalt mij goed. Zelfs met de bestuurderstoel op standje-sjonnie kan een willekeurige andere bezoeker van het preview-evenement zich nog prima zetelen. De cockpit voelt ook als een cockpit, het sluit zich mooi om je heen, dat voelt prettig. Dat voelt als een èchte cockpit.

Gezinsbak?

En dan de hamvraag. Is het een kanshebber? Is het een gezinsbak? Ik moet toegeven: het eerste wat ik na het zien van de auto deed, was een kort sprintje trekken naar de achterzijde van de auto, om even de op-een-na-belangrijkste ruimte van een potentiële gezinswagens te beoordelen; de kofferbak.

“Oh, daar past wel ‘n buggy en wat koffers in”. Dat klopt. Maar dat past in een Golf of Astra ook wel. Het blijft natuurlijk ‘gewoon’ een vijfdeurs hatchbak. Het is daarom de vraag of het voor mij (en mijn gezin) een geschikte wagen is, maar dat kan ik natuurlijk niet direct beoordelen. Of zo’n 1-serie daarnaast nog steeds geschikt is als Luuk nog een broertje of zusje krijgt is ook iets wat mij bezig houd. Ik laat ‘m voorlopig op m’n to-drive lijstje staan. Gewoon omdat ik benieuwd ben. Gewoon omdat het rijden in ‘n 1-serie mij zo’n fijne bezigheid lijkt. En laten we wel wezen: naast ‘n béétje praktische ruimte, wil deze papa ook wel graag ‘n beetje fijn rijden. Een niet onbelangrijke voorwaarde waar mijn volgende auto aan zou moeten voldoen.

And then?

Ik blijf, voorlopig, positief over de 1 als gezinsbak. Dit is dan vooral positief over het feit dat ik mijzelf prima de woon-werk kilometers in zo’n 1 zie maken. De volgeladen privé kilometers naar Frankrijk of de dagjes naar het strand zie ik nog niet direct voor me. 

Nog even wachten tot september (staat ‘ie naar de showroom), dan maar ‘ns kijken hoeveel meuk d’r in zo’n 1 gaat.

^{Ik heb, omdat fotomateriaal tijdens het uploaden wordt geresized naar ‘slechts’ 500px breed, er voor gekozen om foto’s eerst achterwege te laten totdat ik een manier heb gevonden om de foto’s op estetisch-verantwoorde wijze in m’n posts te kunnen verwerken. Voor een paar mooie pica’s (en specs en prijzen) van de 1 verwijs ik je graag door naar Autoweek.}

Poging tot. Concept. Beta. Geef het een naam. Hieronder een eerste poging om tot een lijst met ‘not-yet-driven’ kandidaten te komen. Naarmate mijn ‘onderzoekje’ vordert zal ik deze lijst bijwerken. Waar mogelijk heb ik (al) een specifiek type of uitvoering aangegeven. 

Update 7 juli 2011:
Lijst volledig voorzien van alle beschikbare uitvoeringen + legenda toegevoegd.

Verwijderd:

• Renault Clio Estate (Geen interessante motoren, niet in automaat verkrijgbaar. Toch al niet zo bijzonder)
• Hyundai ix35. (Vast een fijne bak, met een lekkere hoge zit, maar valt door 25% bijtelling toch buiten budget.) 

Legenda:
Type = Binnen budget
Type = Buiten budget, maar ga ik toch nog even een proefritje in maken.
Uitvoering = handgeschakeld
Uitvoering = automaat 

Audi

• A3 Sportback (1.2 TFSI Attraction DSG, A3 1.2 TFSI 77kW Attrac.Pro Line Business)

BMW

• 1 Serie (116i New 100kW, 116i New 100kW Business Sport Line)

Ford

• Focus (1.6 EcoBoost 110kW Trend Sport, 1.6 EcoBoost 110kW Titanium)
• Focus Wagon (1.6 EcoBoost 110kW Trend Sport, 1.6 EcoBoost 110kW Titanium)

Honda

• Jazz (1.4 75kW Exclusive Hybrid CVT)

Hyundai

• IX20 (1.6i blue 92kW i-Catcher)
• I40 (1.6 GDI Blue 99kW i-Drive, 1.6 GDI Blue 99kW i-Motion)

Lexus

• CT200h (1.8 HSD Business Line Pro)
  Reeds gereden, maar nog geen review geschreven. Binnenkort volgt een herkansing! 

Mini

• Clubman (Cooper 1.6 90kW Business Line)
• Countryman (Cooper 1.6 90kW Countryman)

Mitsubishi

• ASX (1.6 MIVEC 86kW Intense ClearTec AS&G)

Nissan

• Qashqai (1.6 86kW Connect Edition Stop/Start)

Opel

• Ampera
• Astra (1.4 103kW Turbo Ecotec Sport)
• Astra Sports Tourer (1.4 88kW Turbo Ecotec)
• “Gezinsauto van het jaar” Meriva (1.4 Turbo Cosmo LPG)

Peugeot

• 308 (1.6 e-HDI 82kW Blue Lease Executive 2Tronic)
• 308 SW (1.6 HDIe Active)

Renault

• Mégane Estate (1.5 dCi FAP 81kW Dynamique EDC)

Seat

• Altea (1.2 TSI 77kW Businessline High Ecomotive)
• Altea XL (1.2 TSI 77kW Business High Ecom. Techn.)
• Ibiza ST (1.2 TSI 77KW Sport DSG-7)
• Ibiza ST (1.2 TDI Ecomotive)
  Een tijdje terug in gereden. Lekker ruim, goede zit. Dashboard doet erg plastic aan. Uiterlijk is prachtig om te zien, interieur ietwat een afknapper. Motorisch aardig. De driepitter komt aardig mee met het verkeer, maar dat is het dan ook. Erg goedkoop, helaas niet leverbaar met automaat. 

Skoda

• Fabia Combi (1.2 TSI 77kW Elegance combi DSG)
• Fabia Combi RS (1.4 TSI 132kW DSG)
• Octavia (1.2 TSI 77kW Ambition Businessline DSG)
• Octavia Combi (1.2 TSI 77kW Ambition Businessline DSG)

Toyota

• Prius (1.8 HSD Dynamic)
  Reeds gereden, maar nog geen review geschreven. Binnenkort volgt een herkansing! 
• Prius+ (1.8 HSD - pas vanaf begin 2012 in de showroom, wellicht dat ik eind 2011 hier in zou kunnen rijden)

Volkswagen

• Jetta (1.2 TSI DSG)
• Golf VI (1.2 TSI 77kW BMT Highline DSG, 1.4 TSI 90kW Comfortline DSG)
• Golf VI Variant (1.2 TSI 77kW Comfortl. DSG)
• Touran (1.2 TSI 77kW BMT Trendline 5p)

Iets vergeten of iets op te merken over de huidige lijst? Laat het in de comments weten!

Eerdere wijzigingen

6 juli 2011: 
Een aantal wagens voorzien van een specifieke uitvoering, passend bij m’n beoogde budget.

Toegevoegd:

• Opel Ampera (0% bijtelling, *yay*)
• Honda Jazz
• Hyundai ix20

Shifting gears

Als we het over een eisen en wensen en randvoorwaarden hebben *ploppen* er direct een aantal zaken bij mij naar binnen. Een daarvan is het rijden met een automatische versnellingsbak (om verwarring te voorkomen: niet de half-automatische-robotische-handbak-meuk).

Ik was voorheen nooit heel erg voorstander van het rijden met een automatische versnellingbak. Alle auto’s die tot eind 2010 zelf heb gekocht en onderhouden waren handgeschakelde 5-bakken. Ik vermaakte mij er prima mee en vond het zeker iets sportiefs hebben.

Mijn vader daarentegen is fervent automaat-rijder en zweert bij niets anders. Ik heb destijds regelmatig in zijn auto’s gereden en vond het ‘wel prima’. Ik reed niet bijzonder veel kilometers en stond nauwelijks in de file… totdat ik aan mijn huidige baan in Utrecht begon en een auto uit de pool van de leasemaatschappij mee naar huis kreeg: een Opel Corsa 1.4 (2008), met 4-traps automaat.

Automagisch

Eerlijk is eerlijk, het wagentje reed erg fijn; strakke wegligging, maar wel zo stug als ‘n kart. Voor de lange stukken vanuit Drachten naar Utrecht 4 à 5 keer in de week niet heel erg comfortabel. Daarnaast; niet echt geschikt om je bigfoot-buggy, luiertassen, weekendtas + 3 volwassenen en een baby in te vervoeren. Waar ik wèl erg over te spreken was, was de automatische bak. Ik heb in 1,5 maand tijd bijna 9000 kilometer gereden en heb genoten van het feit dat ik niet meer hoefde te schakelen op drukke wegen en in de file. Gewoon lekker rijden, genieten van een muziekje, de omgeving, maar vooral op de weg. De automatische 4 bak had relatief lange verhoudingen waardoor ook bij lekker doorrijden (140 km/h) er ‘slechts’ 3900 toeren werden gedraait. Het voelde voor mij vanaf dat moment logisch dat ook mijn volgende auto een automaat zou moeten zijn.

Tip-awesome-tronic

De 6-traps Tiptronic bak in m’n huidige Fabia Combi is dan ook een waar genot. Bij 140 km/h draait m’n 1.6’je slechts 3100 toeren, in de 6e versnelling vanzelfsprekend. Daarbij is de Tiptronicbak vlot, reageert accuraat op het gaspedaal en schakelt alles soepel en vlug. De ‘Sportstand’ is leuk voor bochtige bospaadjes en landweggetjes. De bak schakelt pas laat door naar een hogere versnelling om snel accelareren mogelijk te maken. Daarbij ‘leert’ de bak snel. Hij heeft relatief snel in de gaten dat je op een bochtig parcours rijdt en beantwoord het loslaten van het gaspedaal wanneer afgeremd moet worden voor een scherpe bocht dan ook steeds accurater met het alvast terugschakelen naar een lagere versnelling. Rondgummen met een automaat kàn dus ontzettend leuk zijn, moet het wel een Tiptronic of soortgelijke bak zijn. 

Stiekem toch zelf doen?

Mocht ik toch de behoefte hebben om te schakelen, dan kan ik de pook vanuit de Drive stand een slinger naar rechts geven om de bak handmatig te bedienen. Door de pook omhoog of naar bedeneden de ‘tippen’ verander je van versnelling. In de praktijk levert dit een wat bijzondere ervaring op; voor je gevoel reageert de bak te traag op je schakelbeweging. Hoewel dit zo lijkt schakelt de bak aanzienlijk snel. Tijdens het sportieve rijden voldoet mijn inziens de (automatische) Sportstand meer dan prima en grijp ik eigenlijk nooit meer naar de manuele-modus. 

Ik ben stiekem wel benieuwd naar schakelen met ‘paddels’ aan het stuur, zoals mogelijk is in de Skoda Fabia Combi RS *fap*. Die gaat dus alvast op m’n lijstje.

Over een klein half jaar, in januari 2012, mag ik van mijn baas een nieuwe (lease)auto bestellen die mijn huidige Skoda Fabia Combi 1.6 16V Elegance Tiptronic uit 2009 zal gaan vervangen. Ik ben op zoek naar een, zoals het domeinnaam van dit blog al deed vermoeden, geschikte gezinsbak.

In het komende half jaar hoop ik een hoop blogposts te schrijven over ervaringen na proefritjes, overwegingen, mogelijke deals en nieuwtjes uit autoland die mogelijk betrekking hebben op mijn zoektocht naar de passende auto.

Doel

Het doel is om alle eisen, wensen en randvoorwaarden de komende tijd steeds concreter te maken zodat een keuze maken steeds makkelijker wordt. Wat wel écht centraal staat, is m’n gezin. Ik, mijn vrouw en mijn zoontje van (nu) ruim een jaar. Wij zullen er allemaal in moet passen, De eerste randvoorwaarde, het liefst ook nog met buggy, tassen en koffers voor een weekje Frankrijk. Daarnaast wil yours truly zijn 50.000 woon-werk kilometers per jaar wel een béétje comfortabel doorbrengen (randvoorwaarde 2). Als klap op de vuurpijl moet een en ander ook nog wat vriendelijk zijn voor papa’s portemonnee (randvoorwaarde 3).

Aanpak

Nog geen concrete aanpak, ik zie wel hoe het loopt. Naast alle requirements, wensen en randvoorwaarden ligt óók het budget nog niet ècht vast, alhoewel ik hier al wel een soort van bovengrens heb gesteld. Een gezinsbak moet na minimaal één proefritje wel héél veel meerwaarde hebben laten zien, wil ik die bovengrens omhoog schroeven. Er is dus nog een hoop speelruimte.

Aan de slag dan maar. Vroem!

^{NB. De auto in de openingsfoto is een Audi RS6 Avant die door Reifen Koch is getuned tot een stunning 700 pk. De RS6 Avant is mijn inziens dè perfecte gezinsbak: Sneller dan een Porsche, maar met ruimte voor 3 kinderen, een hond en 6 koffers. Feit is echter dat m’n leasebudget nèt niet toereikend genoeg is. Balen.}